Απορίες

Έχω πολλές απορίες, όχι δεν ήμουν έτσι από μικρή, τώρα τελευταία μου έχει συμβεί. Πρώτη και καλύτερη απορία «Που στο διάολο θα βρω τα λεφτά για να πληρώσω την έκτακτη εισφορά στην εφορία και που για το τέλος ακίνητης περιουσίας; Όντας άνεργη;«, γιατί κάτι πήρε το αυτί μου ότι οι άνεργοι δεν εξαιρούνται από τα μέτρα, τουλάχιστον για τα ακίνητα, διορθώστε με εάν κάνω λάθος, αλλά το αυτί μου γενικά ακούει καλά. Ευτυχώς τελικά που η γιαγιά μου δεν μου έγραψε εκείνο το δυαράκι στο Παγκράτι (για να έχω ένα κεραμίδι στο κεφάλι μου), να ‘ναι καλά η γυναίκα!

Μετά έχω και άλλη απορία «όταν τα καταστήματα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, όταν οι εταιρείες απολύουν συνεχώς, εγώ δουλειά που θα βρω, για να πληρώσω τα άνωθεν;» και μετά μου έρχεται ακόμα μια απορία, και πες και πτωχεύουμε, και πες ότι γυρνάμε στην δραχμή, τι σημαίνει στην πράξη για εμάς τους απλούς θνητούς; Θα πεθάνουμε στην πείνα; Θα τσακωνόμαστε για το πιο απάγκιο παγκάκι στο Σύνταγμα για να κοιμηθούμε τα βράδια (διότι το σπίτι ή θα μας το έχει πάρει η τράπεζα ή θα μας έχει πετάξει έξω ο ιδιοκτήτης); Θα κάνουμε ουρά για τα συσσίτια του δήμου και της εκκλησίας (σε περίπτωση που ο δήμος έχει λεφτά για να μας δώσει ένα πιάτο φασολάδα); Και πες βρε αδερφέ ότι δεν έχω λεφτά να πληρώσω τις ριμάδες τις εισφορές, να κλείσω από τώρα κελί στον Κορυδαλλό; Να κάνω κράτηση στις γυναικείες φυλακές της Θήβας; Να βγω στην Συγγρού; Και πες και βγήκα, θα έχει κανείς λεφτά να πληρώσει;

Δεν ξέρω, βασανίζομαι από πολλές απορίες και κανείς δεν μου δίνει λύση.

Μετά πάλι στεναχωριέμαι και για τους πολιτικούς, γιατί τους προκαλώ πόνο που υποφέρω και τα βγάζω δύσκολα πέρα. Τους ακούω κάθε τρεις και λίγο να λένε πως συμπάσχουν μαζί μου, πως πονάνε και στεναχωριούνται που μου βάζουν τέτοια μέτρα και έχω τρελές τύψεις που τους κάνω να στεναχωριούνται. Τι να κάνω; Πώς να τους βοηθήσω; Θέλω, δεν είναι ότι δεν θέλω, απλά, να, δεν μπορώ. Θες που είμαι άνεργη γιατί έκαναν την χώρα μπουρδέλο; Θες που μας έχουν τσακίσει με την ακρίβεια και τα απανωτά μέτρα; Τι να πω! Δεν θέλω να τους βλέπω να πονάνε αλλά τι να κάνω; Πολύ στεναχωριέμαι!

Και μια τελευταία απορία, πριν πάω στο σουπερ μάρκετ, έρχονται και άλλα μέτρα και εάν ναι ποια; Για να ξέρω τι συσκευασία βαζελίνης να πάρω!!!

Της Ορσαλίας Κατσέλη, ετών 34, απολυμένης

This entry was posted in Economy, Politics, Society and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s