F5 στην Ευρώπη;

Εδώ και 30 χρόνια, το όραμα της κοινής ευημερίας υπήρξε η συγκολλητική ουσία στο οικοδόμημα της ΕΕ. Έχοντας ζήσει δύο φοβερούς πολέμους, οι λαοί της ηπείρου μας πίστεψαν ότι έτσι θα ξεπεράσουμε τις ιστορικές διαφορές των εθνών – κρατών. Στον βωμό αυτού του οράματος, θυσιάστηκαν ήδη αρκετά κομμάτια της εθνικής κυριαρχίας μας. Το ερώτημα είναι, εάν η επιβίωση όσων οικοδομήθηκαν μέχρι τώρα αποτελεί ένα εξίσου ισχυρό κίνητρο, ώστε οι κάτοικοι των χωρών αυτής της ηπείρου να επιλέξουν να παραμείνουν «Ευρωπαίοι πολίτες», εκχωρώντας έκαστος ένα ακόμη – μεγαλύτερο ίσως – κομμάτι εθνικής κυριαρχίας.

Στις 14 Ιουνίου του 1985, έπεσαν οι πρώτες πέντε υπογραφές στη συνθήκη Σένγκεν, στο ομώνυμο χωριό του Λουξεμβούργου. Αργότερα υιοθετήσαμε και εμείς οι Έλληνες τη συνθήκη κι έτσι καταργήσαμε σε μεγάλο βαθμό τα σύνορά μας (αυτή είναι μία κατάκτηση που ουδείς αμφισβητεί, από όσο γνωρίζω), παραιτούμενοι από ένα κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας μας, χωρίς ουδείς να το θεωρήσει εθνική ήττα.

Στις 7 Φεβρουαρίου του 1992 ήμουν στο χωριουδάκι Μάαστριχτ, στην Ολλανδία. Σε μία αίθουσα ελαφρώς υποφωτισμένη για λόγους ατμόσφαιρας και ενώ έπαιζαν βιολιά, οι ηγέτες υπέγραψαν την συνθήκη της Ένωσης. Και όλες οι χώρες παρέδωσαν το δεύτερο κομμάτι της κυριαρχίας τους, αποδεχόμενες ότι θα συναποφασίζουμε σε πολιτικό επίπεδο.

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2000 βρέθηκα στις Βρυξέλλες. Πανηγυρίσαμε την είσοδό της Ελλάδας στο ευρώ και ανταλλάξαμε το τρίτο κατά σειρά κομμάτι εθνικής κυριαρχίας, ευχαριστώντας την τύχη μας που φύγαμε από τη δραχμή και τρυπώσαμε στην ευρωζώνη, διασφαλίζοντας την συμμετοχή μας στην πρώτη ταχύτητα της Ευρώπης.

Αυτές τις ώρες, η συζήτηση στην Ευρώπη – και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού – γίνεται για την εκχώρηση κυριαρχίας εκ μέρους όλων των χωρών, στο βωμό της ολοκλήρωσης. Ο όρος «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» έχει ήδη πέσει στο τραπέζι. Οι ισχυροί – με πρώτη την Γερμανία, αλλά και τις πλεονασματικές οικονομίες του βορρά (Ολλανδία, Φινλανδία, Αυστρία έπονται και δεν αποκλείεται αυτό το γκρουπ να μεγαλώσει) διεκδικούν το δικαίωμα του οικονομικά ισχυρού να επιβάλει αυστηρούς κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας, αλλά και νέους κανόνες στο παιχνίδι. Οι “νότιοι” (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και – αν είμαστε τυχεροί – Ελλάδα) θα θέσουν τους δικούς τους όρους, όταν συνέλθουν από την παραζάλη της κρίσης και οργανωθούν.

Στο «δια ταύτα», πλησιάζει η στιγμή που οι χώρες της ευρωζώνης (καταρχήν), αλλά και το σύνολο της ΕΕ, θα τεθούν προ του διλήμματος, εάν έφτασε η στιγμή να αλλάξουμε. Θα το πω με μία απλή παρομοίωση: στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή μου έχω ένα κουμπί που γράφει «F5». Όταν η εικόνα θολώνει, ή καθυστερεί να εμφανιστεί αυτό που θέλεις, το πατάς για να κάνεις “refresh” και όλα ξαναρχίζουν από την αρχή.

Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011, το γερμανικό Spiegel: “Ο κόσμος δεν στηρίζει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή στο Ευρωκοινοβούλιο τις ελπίδες για να βγει η Ευρώπη από την κρίση. Αλλά στην Ανγκελα Μέρκελ. Πολίτες στην Αθήνα και στις Βρυξέλλες, στη Μαδρίτη και στο Βερολίνο βγαίνουν στους δρόμους της ανάστατης ηπείρου για να διαδηλώσουν εναντίον των πολιτικών (ανδρών και γυναικών) τους. Μήπως έγινε η Ευρώπη ένας εφιάλτης;

Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011, οι Matthias Matthijs και Mark Blyth στο Foreign Affairs: “Δεν είναι πολύ αργά για την Γερμανία να αλλάξει ρότα. Αν και οι Γερμανοί επωφελήθηκαν τα μέγιστα από το παρόν σύστημα, πρέπει να αντιληφθούν πλέον ότι αυτό το μοντέλο βασιζόταν πάντοτε σε σαθρά θεμέλια… Αν το ευρώ τελικά καταρρεύσει – και μαζί του η ΕΕ – η Γερμανία είναι σαφές ότι θα γίνει χειρότερη. Πολλές από τις αγορές της θα εξαφανιστούν, καθώς το νέο μάρκο θα εκτοξεύεται σε άγνωστα ύψη. Σε ένα τέτοιο κόσμο, το «παλιό» γερμανικό πρόβλημα θα επέστρεφε στην καρδιά της «νέας» Ευρώπης.

Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλγκανγκ Σόιμπλε, στην Φρανκφούρτη: “Πρέπει να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε τις αναγκαίες δομές για μια νέα μορφή διακυβέρνησης…όσο έχουμε ένα ενιαίο νόμισμα χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική, έχουμε προβλήματα…η Ευρώπη μπορεί να τροποποιήσει τις συνθήκες της μέσα σε 24 μήνες.

Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011, ο Gregory Viscusi γράφει στο Bloomberg: “Οι ηγέτες της ευρωζώνης πρέπει να καταλήξουν σε μία «βαρυσήμαντη συμφωνία» στην κατεύθυνση της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης, περί τα μέσα Ιανουαρίου, προκειμένου να διασωθεί το μπλοκ των 17.”

Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2011, ο George Friedman στην STRATFOR: “Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πως θα ξεπεραστεί η οικονομική κρίση. Είναι αν το ευρωπαϊκό εγχείρημα θα επιβιώσει…Το μέγεθος των συνεπειών στις ζωές των ανθρώπων δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμη, στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Όταν αυτό αποκαλυφθεί, θα υπάρξει ένας τεράστιος επανυπολογισμός σχετικά με την αξία και την ισχύ της ευρωπαϊκής ελίτ. Θα υπάρξουν φωνές για εκδίκηση και όρκοι ότι δεν θα επιτραπεί ποτέ ξανά να επαναληφθεί κάτι τέτοιο”.

του Αντώνη Φουρλή

Gallery | This entry was posted in Politics, Society, World and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s