The Greek crisis will fast expose Hollande / Η Ελληνική κρίση θα ξεσκεπάσει γρήγορα τον Ολάντ [Ελληνικά, English]

In rural France on Sunday night, the newly-elected French president took to the stage and announced that he would lead the battle in Europe against austerity. On the other side of the continent, Greek voters were calling his bluff. By overwhelmingly opting for parties that want to either repudiate or renegotiate Greece’s bailout deal, they have handed François Hollande a painful dilemma. Will he stand with the Greek people against austerity? Or will he stand with the German government and the International Monetary Fund, in insisting that the Greek bailout cannot be renegotiated?

The choice Mr Hollande makes will be fateful, for France and Europe. Potentially, France’s new president could position himself as the head of Europe’s southern rebels. There is no doubt that the Spanish and Italian governments – even if nominally from different political families – have been cheering on the French socialist. They, like the Greeks, desperately want to see a challenge to German austerity orthodoxy.

Yet any French effort to isolate Germany within the EU would be a historic shift in postwar French foreign policy – which has been built around the idea that the “Franco-German couple” should run the EU together. Allying France with the European south would also damage France’s self-image, as one of the stronger economies in Europe. The perception of France in financial markets could also worsen. Most damaging of all, an open split between France and Germany would cause Europe-wide problems, opening up a seismic fault in the foundations of the EU and its single currency.

As a result, most analysts assume Mr Hollande will settle for a few face-saving gestures from Berlin, allowing him to say that he has changed the direction of the EU debate in favour of “growth”. Even before he was elected, experts in Berlin and Paris were sketching out the likely contours of an agreement.

A putative Hollande-Merkel deal would go something like this. Mr Hollande, as he has already hinted, would modify his demand to renegotiate the new EU fiscal pact – the deal that makes a move towards balanced budgets legally binding. Instead Germany would agree to a vaguely-worded new growth pact, which could sit alongside the fiscal pact. In similar vein, it would reject Mr Hollande’s demand for Eurobonds – the issuance of common EU debt. But it would probably agree to EU-backed “project bonds”, financing infrastructure projects. A boost to lending by the European Investment Bank would also be agreed. This would be a typical EU, Franco-German fudge that would allow all participants to retreat with honour – leaving the outside world largely unaffected and slightly baffled.

The new eruption of the Greek political volcano, however, greatly complicates this picture. The Greek problem is now so acute that it cannot be “fixed” through a few cleverly-drafted clauses, added to an EU treaty. It demands real, crunchy and dangerous decisions. Specifically, will Greece press ahead and make further billions of euros worth of budget cuts, within months, as demanded by its most recent bailout deal? If Greece refuses to do this, then the IMF has made clear that it will not authorise the release of the next tranche in aid to Greece. That, in turn, would mean that the Greek government simply ran out of money. Managed, if painful, cuts to pensions and wages would then be replaced by something much more chaotic and dangerous. The forced exit of Greece from the euro would also become much more likely.

The raw numbers from the Greek elections suggest that this stark choice might soon have to be confronted. The two mainstream, pro-bailout parties, New Democracy and Pasok, only garnered about one-third of votes. They will struggle to form a coalition government – and Greece may soon face more elections.

Moreover, even Antonis Samaras, the leader of New Democracy and still the likeliest next prime minister, would argue for changes to the Greek deal. Mr Samaras knows the fact that both centrist parties are now associated with a deeply unpopular austerity package, imposed by foreigners, is dangerous – it makes the nationalist and far-left extremists the only political gainers.

Specifically, Mr Samaras thinks that Greek businesses desperately need lower taxes. But he has received no encouragement in this argument from Angela Merkel – with whom he has a dreadful relationship. If he makes it as prime minister, Mr Samaras would position himself as a reasonable rebel, arguing against counterproductive German austerity policies. That makes him sound like a natural ally of Mr Hollande.

In reality, faced with a choice between supporting Greece and supporting Germany, the French are almost certain to go with the Germans. Yet such a choice would expose Mr Hollande’s anti-austerity rhetoric as vacuous. A few gestures towards “project bonds” will be as nothing, compared with the vision of France standing with the IMF and Germany to impose deep cuts on Greece, while the country’s economy shrinks and unemployment soars.

The combination of political chaos in Greece and an inflexible IMF suggests that Greece will hit a new crisis this summer. At this point, the EU will face a momentous choice. Does it step in with yet more aid for Greece, even as the IMF backs off? Or does it refuse to help Greece – accepting all the political and economic risks that come with such a choice? Faced with such a crisis, Mr Hollande’s vague and uplifting rhetoric about saving Europe from austerity is irrelevant.

By Gideon Rachman

Η Ελληνική κρίση θα ξεσκεπάσει γρήγορα τον Ολάντ

Στην επαρχιακή Γαλλία την Κυριακή το βράδυ, ο νεοεκλεγμένος πρόεδρος της Γαλλίας ανέβηκε στο βήμα και ανακοίνωσε ότι θα καθοδηγήσει την μάχη της Ευρώπης κατά της λιτότητας. Στην άλλη άκρη της ηπείρου, οι Έλληνες ψηφοφόροι τον «προκάλεσαν» στην μπλόφα του. Επιλέγοντας αποφασιστικά, κόμματα που θέλουν είτε να ακυρώσουν είτε να επαναδιαπραγματευτούν την συμφωνία διάσωσης της Ελλάδας, προκαλούν στον François Hollande ένα πολύ δύσκολο δίλημμα. Θα συμπαρασταθεί με τον ελληνικό λαό κατά της λιτότητας; Ή θα συνταχθεί με την γερμανική κυβέρνηση και το ΔΝΤ, επιμένοντας ότι δεν μπορεί να ξανασυζητηθεί η ελληνική διάσωση.

Η επιλογή που θα κάνει ο κ. Hollande θα είναι μοιραία, για την Γαλλία και την Ευρώπη. Δυνητικά, ο νέος Γάλλος πρόεδρος θα μπορούσε να αναλάβει επικεφαλής των ανταρτών του ευρωπαϊκού Νότου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Ιταλίας, έστω κι αν ονομαστικά ανήκουν σε διαφορετικές πολιτικές οικογένειες, χαιρέτισαν την νίκη του Γάλλου σοσιαλιστή. Κι αυτοί, όπως και οι Έλληνες, θέλουν απεγνωσμένα να αντιπαρατεθούν στην γερμανική ορθοδοξία της λιτότητας.

Όμως, οποιαδήποτε γαλλική προσπάθεια να απομονωθεί η Γερμανία εντός της ΕΕ θα αποτελέσει ιστορική καμπή στην εξωτερική πολιτική της μεταπολεμικής Γαλλίας, που έχει χτιστεί πάνω στην ιδέα ότι το «γαλλο-γερμανικό ζεύγος» θα διαχειρίζεται την ΕΕ μαζί. Η συμμαχία της Γαλλίας με τον ευρωπαϊκό Νότο θα ζημιώσει επίσης την ίδια την εικόνα της Γαλλίας ως μια από τις ισχυρότερες ευρωπαϊκές οικονομίες. Η άποψη των αγορών για την Γαλλία θα επιδεινωθεί κι αυτή. Η μεγαλύτερη ζημιά θα είναι ότι μια ανοιχτή ρήξη ανάμεσα στην Γαλλία και την Γερμανία θα προκαλέσει πανευρωπαϊκά προβλήματα, ανοίγοντας σεισμικό ρήγμα στα θεμέλια της ΕΕ και του ενιαίου της νομίσματος.

Ως εκ τούτου, οι περισσότεροι αναλυτές υποθέτουν ότι ο κ. Hollande θα αρκεστεί σε κάποιες χειρονομίες από το Βερολίνο που θα σώσουν τα προσχήματα και θα του επιτρέψουν να πει ότι άλλαξε την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής συζήτησης υπέρ της «ανάπτυξης».

Η υποθετική συμφωνία Hollande-Merkel θα είναι κάπως έτσι: Ο κ. Hollande, όπως έχει ήδη αφήσει να εννοηθεί, θα αλλάξει το αίτημά του να αναδιαπραγματευτεί ένα νέο δημοσιονομικό σύμφωνο. Αντ’ αυτού η Γερμανία θα συμφωνήσει σε ένα ασαφώς διαγεγραμμένο νέο σύμφωνο ανάπτυξης, που θα τεθεί μαζί με το δημοσιονομικό. Με ανάλογη διάθεση, η Γερμανία θα απορρίψει το αίτημα του κ. Hollande για τα κοινά ομόλογα Eurobonds, αλλά μάλλον θα συνταχθεί με τα “project bonds”, τα ομόλογα χρηματοδότησης υποδομών, που θα έχουν ευρωπαϊκή υποστήριξη. Μπορεί επίσης να συμφωνηθεί αύξηση του δανεισμού από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Θα είναι ένα κλασικό ευρωπαϊκό, γαλλο-γερμανικό κουκούλωμα που θα δώσει σε όλους την δυνατότητα να υποχωρήσουν με αξιοπρέπεια, αφήνοντας τον υπόλοιπο κόσμο ανεπηρέαστο και λιγάκι μπερδεμένο.

Η νέα έκρηξη στο ελληνικό πολιτικό ηφαίστειο, όμως, περιπλέκει πάρα πολύ την εικόνα. Το ελληνικό πρόβλημα είναι τόσο μεγάλο, που δεν μπορεί να «επιδιορθωθεί» με μερικές έξυπνα σχεδιασμένες ρήτρες που θα προστεθούν σε μια συνθήκη. Απαιτεί πραγματικές, ρηξικέλευθες κι επικίνδυνες αποφάσεις. Ειδικότερα, άραγε η Ελλάδα θα προωθήσει και θα εφαρμόσει πρόσθετες περικοπές στον προϋπολογισμό αξίας δισ. ευρώ, μέσα σε λίγους μήνες, όπως απαιτείται στην πιο πρόσφατη συμφωνία διάσωσης;

Αν η Ελλάδα αρνηθεί να το κάνει, τότε το ΔΝΤ έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θα εγκρίνει την εκταμίευση της επόμενης δόσης βοήθειας. Αυτό, με τη σειρά του σημαίνει απλά ότι η ελληνική κυβέρνηση θα ξεμείνει από χρήμα. Τότε, οι διαχειρίσιμες, αν και επίπονες, περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, θα αντικατασταθούν με κάτι πολύ πιο χαοτικό κι επικίνδυνο. Τότε, η υποχρεωτική έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, θα γίνει πάρα πολύ πιθανή.

Οι σκέτοι αριθμοί από τις ελληνικές εκλογές δείχνουν ότι αυτές οι σκληρές αποφάσεις θα χρειαστεί να ληφθούν σύντομα. Τα δύο κυρίαρχα, φιλο-μνημονιακά κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ εξασφάλισαν μόνο περίπου το ένα τρίτο των ψήφων. Θα δυσκολευτούν να σχηματίσουν κυβέρνηση και η χώρα ίσως σύντομα αντιμετωπίσει κι άλλες εκλογές.

Επιπλέον, ακόμη και ο ηγέτης της ΝΔ κ. Αντώνης Σαμαράς, που παραμένει ο πιθανότερος επόμενος πρωθυπουργός, θα ζητήσει αλλαγές στην ελληνική συμφωνία. Ο κ. Σαμαράς γνωρίζει ότι είναι επικίνδυνο το γεγονός ότι οι δύο κεντρώες παρατάξεις είναι πλέον συσχετισμένες με το απεχθές πακέτο λιτότητας που επέβαλαν οι ξένοι, καθώς προσφέρει πολιτικά κέρδη μόνο στους εθνικιστές και την άκρα αριστερά.

Ειδικότερα, ο κ. Σαμαράς πιστεύει ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις χρειάζονται απεγνωσμένα χαμηλότερους φόρους. Αλλά δεν έχει ενθαρρυνθεί σε αυτό από την κα Angela Merkel – με την οποία έχει πολύ κακή σχέση. Αν γίνει πρωθυπουργός, ο κ. Σαμαράς θα τοποθετηθεί ως ένας ορθολογιστής στασιαστής, που θα επιχειρηματολογεί κατά των αντιπαραγωγικών μέτρων λιτότητας της Γερμανίας. Κι αυτό τον εμφανίζει ως φυσικό σύμμαχο του κ. Hollande.

Στην πραγματικότητα, όταν κληθεί να διαλέξει ανάμεσα στο να υποστηρίξει την Ελλάδα και να υποστηρίξει την Γερμανία, ο Γάλλος είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πάει με τους Γερμανούς. Όμως μια τέτοια επιλογή θα εκθέσει την ρητορική του κ. Hollande κατά της λιτότητας, αποδεικνύοντας ότι ήταν κενή ουσίας. Οι λίγες χειρονομίες με τα «ομόλογα έργων» θα ισοδυναμούν με το τίποτα, σε σύγκριση με την εικόνα της Γαλλίας να συντάσσεται με το ΔΝΤ και την Γερμανία και να επιβάλλουν βαθύτερες περικοπές στην Ελλάδα, την ώρα που η οικονομία της χώρας συρρικνώνεται και η ανεργία εκτινάσσεται.

Ο συνδυασμός του πολιτικού χάους στην Ελλάδα και του ανελαστικού ΔΝΤ υποδεικνύει ότι την Ελλάδα θα χτυπήσει νέα κρίση το καλοκαίρι. Σε εκείνο το σημείο, η ΕΕ θα αντιμετωπίσει ένα ιστορικό δίλημμα. Θα προστρέξει με περισσότερη βοήθεια στην Ελλάδα, έστω κι αν το ΔΝΤ κάνει πίσω; Ή θα αρνηθεί να βοηθήσει την Ελλάδα, αποδεχόμενη όλους τους πολιτικούς και οικονομικούς κινδύνους που σημαίνει αυτή η απόφαση; Μπροστά σε μια τέτοια κρίση, οι κενές ρητορείες του κ. Hollande ότι θα σώσει την Ευρώπη από την λιτότητα, είναι εντελώς άσχετες.




This entry was posted in Elections, Politics and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to The Greek crisis will fast expose Hollande / Η Ελληνική κρίση θα ξεσκεπάσει γρήγορα τον Ολάντ [Ελληνικά, English]



Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:


Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s