Are We Too Tired to Think for Ourselves? / Είμαστε πολύ κουρασμένοι για να σκεφτόμαστε; [Ελληνικά, English]

There is a classic experiment in psychology in which a participant is seated in front of two bowls, one filled with chocolate chip cookies and one with radishes. Half the participants in the experiment are told to eat what they wish – and almost all, naturally, eat cookies. Half are told that they may eat radishes but not cookies – and, naturally, most eat very few. When told the experiment is over, each participant is escorted to another room and asked to complete a complex puzzle. Those who have eaten chocolate chip cookies stay with the task longer. Those who were told to eat only radishes give up much sooner. The explanation: concentrating on NOT eating cookies takes mental energy, and so less is available for the complex task. In psycho-lingo, this is called ego depletion. The prefrontal cortex, which sits just behind the forehead, is hard at work when concentrating on a mental task (like NOT eating cookies). While it makes up only 4-5 percent of brain volume, it consumes a great deal more of the body’s energy when pressed into service. So, when that energy is depleted, the brain is literally too tired to function at its mental best.

This may sound cute but not critical. Yet it has implications for citizens in a free society. Democracy depends on us thinking about matters that concern us. As Jefferson put it: «We may tolerate error, as long as reason is free to combat it.» But what if reason is not available? What if our brains are too energy-starved to think clearly about our common concerns?

This problem is not new, of course. But as the amount, speed and complexity of information have mushroomed, the problem has gotten worse. Some estimates suggest that the amount of data in the world doubles every two years. It comes at us 24/7, via Web, cell, computer, satellite and cable as well as in print. We do not seem able (or want) to turn it off. The data are also more complex, taxing our understanding as well as our energy. Just pick any topic – radishes, for example, where you can acquire 165,000 search engine results alone on the health benefits of radishes.

But public affairs – data, discussion, and decisions about who we are, how we live, what we value, what policies and programs will benefit (our harm) us, and who should speak for us in our representative democracy – is a harder subject than radishes. What if we are just too mentally tired to think well about these complex things?

The brain has a coping strategy for such situations. It applies mental heuristics – simple routines that take no conscious thought. Some of these routines are essential and work out quite well – such as driving to work every day, a complex task that we can carry out with little mental energy. But mental heuristics can get us in trouble when they present routines that do not square with the actual world. Stereotypes about people, parties, and politicians are examples where short-circuiting our thinking saves us mental energy. We assume things about others by the group they belong to, but those stereotypes often do grave injustice to those cast in little boxes that match neither their intent, actions, nor capabilities.

There is a way out of this problem. It is called diversity. Surrounding ourselves with those who have different views offers a counterweight to our own mental exhaustion and errors. Unfortunately, we seem to be eliminating the diversity we need. We go to websites that reflect our existing views. We associate with friends who share similar ideas. We live in neighborhoods of people «like us.» We participate in politics only with people who we know are «right.» We watch cable news only from channels whose hosts we agree with. We discount contrasting views as biased because they come from people and groups we do not know and do not trust.

The danger and irony for all of us – liberal and conservative, secular and evangelical, wealthy, middle class, and poor alike – is that just as the world gives us the information to make more informed and reasoned decisions about our joint fate, we are so overwhelmed that we cannot take advantage of the opportunity.

There is no simple solution to this conundrum. But it would be a start if we would recognize that we often employ simplistic mental strategies to deal with our own mental exhaustion, and that we are endangering democracy by doing so.

Terry Newell


Υπάρχει ένα κλασικό πείραμα ψυχολογίας, στο οποίο οι συμμετέχοντες κάθισαν μπροστά από δύο μπολ, το ένα γεμάτο με μπισκότα σοκολάτας και το άλλο με ραπανάκια.

Στους μισούς συμμετέχοντες επιτράπηκε να τρώνε ό, τι θέλουν – και όπως ήταν αναμενόμενο, σχεδόν όλοι έφαγαν μπισκότα. Στους άλλους μισούς επιτράπηκε να φάνε μόνο τα ραπανάκια, και όχι τα μπισκότα σοκολάτας – και φυσικά έφαγαν ελάχιστα ραπανάκια.

Όταν το πείραμα τέλειωσε οι συμμετέχοντες μεταφέρθηκαν σε άλλο δωμάτιο ώστε να  συμπληρώσουν ένα πολύπλοκο παζλ. Όσοι είχαν φάει τα μπισκότα σοκολάτας προσπάθησαν για αρκετή ώρα. Αντιθετα, όσοι μπορούσαν  να φάνε μόνο ραπανάκια, εγκατέλειψαν πολύ νωρίτερα την προσπάθεια.

Η εξήγηση: Η προσπάθεια συγκέντρωσης στο να μην φάνε τα μπισκότα, είχε ως αποτέλεσμα να δαπανήσουν διανοητική ενέργεια, οπότε στην συνέχεια είχαν λιγότερη διαθέσιμη ενέργεια για το παζλ που τους είχε ανατεθεί να φτιάξουν. Σε όρους ψυχολογίας, αυτό ονομάζεται εξάντληση του εγώ. Ο προμετωπιαίος φλοιός, που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το μέτωπο, εργάζεται σκληρά όταν επικεντρώνεται σε μια διανοητική εργασία (όπως το να μην φάει τα μπισκότα). Ενώ αποτελεί μόνο το 4-5% του όγκου του εγκεφάλου, καταναλώνει πολύ περισσότερη σωματική ενέργεια όταν πιέζεται. Έτσι, όταν η ενέργεια εξαντληθεί, ο εγκέφαλος είναι κυριολεκτικά πολύ κουρασμένος.

Αυτό μπορεί να ακούγεται χαριτωμένο, και όχι κρίσιμο. Ωστόσο, έχει επιπτώσεις για τους πολίτες σε μια ελεύθερη κοινωνία. Η δημοκρατία εξαρτάται από εμάς, να απαιτεί να σκεφτόμαστε τα θέματα που μας απασχολούν. Όπως το έθεσε ο Τζέφερσον: «Μπορούμε να ανεχόμαστε το λάθος, εφ ‘όσον όμως υπάρχει ελευθερία σκέψης για την καταπολέμησή του”. Αλλά τι θα γινόταν αν η σκέψη δεν είναι διαθέσιμη; Αν ο εγκέφαλος μας δεν έχει την απαραίτητη ενέργεια για να σκέφτεται με διαύγεια σχετικά με τις κοινές ανησυχίες μας;

Βέβαια, αυτό το πρόβλημα δεν είναι καινούριο. Όμως καθόσον η ποσότητα, η ταχύτητα και η πολυπλοκότητα των πληροφοριών πολλαπλασιάζεται, το πρόβλημα αυξάνει. Η ποσότητα των δεδομένων στον κόσμο, διπλασιάζεται σχεδόν κάθε δύο χρόνια. Φτάνει σε μας κάθε λεπτό, μέσω Web, κινητής τηλεφωνίας, υπολογιστή, δορυφορικής και καλωδιακής τηλεόρασης, καθώς και σε έντυπη μορφή. Δεν φαίνεται να μπορούμε (ή να θέλουμε) να το σταματήσουμε. Τα δεδομένα είναι επίσης πιο πολύπλοκα, δυσκολεύοντας μας για την κατανόησή τους. Απλά κάντε ένα οποιοδήποτε ερώτημα σε μηχανή αναζήτησης και θα έχετε χιλιάδες αποτελέσματα. Ακόμα και η αναζήτηση για τα ραπανάκια οδηγεί σε πολλές σελίδες αποτελεσμάτων.

Όμως τα δημόσια ζητήματα – τα δεδομένα, η συζήτηση, και οι αποφάσεις για το ποιοι είμαστε, πώς ζούμε, τι έχει αξία, ποιες πολιτικές και προγράμματα μας ωφελούν (ή μας βλάπτουν), και ποιος  θα πρέπει να μιλάει για εμάς στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία μας – είναι ένα πολύ δυσκολότερο θέμα από τα ραπανάκια. Και τι γίνεται αν είμαστε πάρα πολύ κουρασμένοι διανοητικά για να σκεφτούμε για τα περίπλοκα αυτά θέματα;

Ο εγκέφαλος έχει μια στρατηγική αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων. Εφαρμόζει απλές ρουτίνες που δεν απαιτούν συνειδητή σκέψη. Μερικές από αυτές τις ρουτίνες είναι ουσιώδεις και λειτουργούν αρκετά καλά – όπως είναι η οδήγηση για τον τόπο εργασίας μας, ένα πολύπλοκο έργο που μπορούμε να εκτελέσουμε με λίγη διανοητική ενέργεια. Αλλά αυτή η στρατηγική μπορεί να μας βάλει σε μπελάδες όταν χρησιμοποιούνται ρουτίνες που δεν ανταποκρίνονται στον πραγματικό κόσμο. Τα στερεότυπα που έχουμε για τους ανθρώπους, τα κόμματα και τους πολιτικούς είναι παραδείγματα που ενώ μας εξοικονομούν διανοητική ενέργεια, εντούτοις βραχυκυκλώνουν τη σκέψη μας. Υποθέτουμε πράγματα για τους άλλους με βάση που ανήκουν, αλλά αυτά τα στερεότυπα συχνά μας οδηγούν να αδικήσουμε τις προθέσεις των άλλων, τις δράσεις τους, και τις ικανότητες τους.

Υπάρχει διέξοδος από αυτό το πρόβλημα. Λέγεται ποικιλομορφία. Δημιουργώντας ένα περιβάλλον γύρω μας με ανθρώπους που έχουν διαφορετικές απόψεις από εμάς, προσφέρει ένα αντίβαρο στη δική μας ψυχική εξάντληση και τα λάθη μας. Δυστυχώς, όπως φαίνεται πως φροντίζουμε να εξαλείψουμε την αναγκαία ποικιλομορφία από γύρω μας. Επισκεπτόμαστε  δικτυακούς τόπους που αντανακλούν τις υφιστάμενες απόψεις μας. Κάνουμε παρέα με φίλους που μοιράζονται παρόμοιες ιδέες. Ζούμε σε γειτονιές με ανθρώπους ¨όπως εμείς.¨ Παρακολουθούμε ειδήσεις από κανάλια που  συμφωνούν με τις απόψεις μας. Κρίνουμε τις αντίθετες απόψεις ως μεροληπτικές, διότι προέρχονται από ανθρώπους και ομάδες που δεν γνωρίζουμε και δεν εμπιστευόμαστε.

Ο κίνδυνος και η ειρωνεία για όλους μας, είναι ότι ενώ μας παρέχονται οι πληροφορίες και τα δεδομένα για να λαμβάνουμε τις πιο σωστές και τεκμηριωμένες αποφάσεις σχετικά με την κοινή μοίρα μας, εντούτοις δεν μπορούμε να επωφεληθούμε από αυτή την δυνατότητα.

Δεν υπάρχει απλή λύση σε αυτό το πρόβλημα. Αλλά θα ήταν μια καλή αρχή, αν αναγνωρίζαμε ότι συχνά χρησιμοποιούμε απλοϊκές διανοητικές στρατηγικές για την αντιμετώπιση της  δική μας διανοητικής εξάντλησης, και ότι έτσι θέτουμε σε κίνδυνο τη δημοκρατία.




This entry was posted in Experiment, People, Science, Society and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Are We Too Tired to Think for Ourselves? / Είμαστε πολύ κουρασμένοι για να σκεφτόμαστε; [Ελληνικά, English]

  1. Παράθεμα: Αλβανός εισαγγελέας έπαιρνε φάρμακα ως άπορος από το δήμο Ιωαννίνων!!! | ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΡΥΣΗΣ

  2. Παράθεμα: Τα παραμύθια με τους Ρώσους « EMMANOYHΛ (ΜΑΝΩΛΗΣ) ΧΡΥΣΗΣ

  3. Παράθεμα: Η απάτη ότι η Ελληνική οικονομία απειλεί το κόσμο όλο « ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ


Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:


Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s