Πίκρα

Οι εκατομμυριούχοι αποφασίζουν για τους μισθούς. Οι χορτάτοι μιλάνε για πείνα. Οι προνομιούχοι παριστάνουν τους πονεμένους για προνόμια που χάνονται. Αυτοί που αράζουν στα σαλόνια, ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους άστεγους. Διαβάζω πως θα δίνονται πλέον φοροελαφρύνσεις για τους κατόχους πολυτελών αυτοκινήτων. Οι άνεργοι πληθαίνουν και τους μειώνεται το επίδομα, οι εργαζόμενοι κινδυνεύουν να χάσουν κάθε δεκάρα, αλλά οι Porsche πρέπει να συνεχίσουν να αγοράζονται…

Είναι ταξικό το παραπάνω μέτρο ή όχι; Ο πόλεμος γίνεται εις βάρος μας χρόνια τώρα. Δεν έγινε μόνο πάνω από τα πτώματα των δικαιωμάτων και των μισθών. Γινόταν μεθοδικά, χωρίς εμείς να έχουμε καταλάβει το παραμικρό. Ήμασταν απασχολημένοι. Και φτάσαμε στο σήμερα – γιατί το μεσοδιάστημα έχει περιγραφεί χιλιάδες φορές τους τελευταίους μήνες – με την κοινωνία να έχει ηττηθεί.

Βέβαια, το πρόβλημα φαινόταν. Ήταν θέμα αισθητικής. Δεν είναι μόνο τώρα πρόβλημα, επειδή χάνονται χρήματα και θέσεις εργασίας. Ήταν πρόβλημα, όταν έβλεπες ένα σωρό πρόσωπα, με την ασχήμια της δίψας για εξουσία χαραγμένη πάνω τους, να στηρίζονται από μεγάλη μερίδα του λαού. Όταν υπήρχαν – και δυστυχώς ακόμη υπάρχουν – οπαδοί των κομμάτων. Όταν υπάρχουν φανατικοί γηπεδόβιοι και θρησκόληπτοι. Όταν υπάρχουν ανιστόρητοι “πατριώτες”.

Είναι το πιο φθηνό να αντιδράς με αφορμή την αρπαγή των χρημάτων σου. Είχα, είχες , είχαμε όλοι λόγους για να αντιδράσουμε. Ο πόλεμος ακόμη μαίνεται, αλλά δεν φαίνεται να τον έχουμε αναγνώσει σωστά. Γιατί δεν είναι μόνο ένα οικονομικό μοντέλο, ούτε μόνο ένα σύστημα, ούτε μόνο μια νοοτροπία. Είναι ένα σύνολο, διαφορετικών πτυχών, από οικονομικά δόγματα, υποσυστήματα και άρρωστες νοοτροπίες.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κόμπλεξ με τα εργασιακά δικαιώματα και αλλεργικοί στις διεκδικήσεις. Είναι αυτοί, που η λογική τους φτάνει στο “έτσι είναι τα πράγματα” και επειδή δεν θέλουν να τ’ αλλάξουν προτιμούν να σπιλώνουν όσους αγωνίζονται και θέλουν κάτι καλύτερο.

Κι επειδή η δουλοπρέπειά τους, τους κάνει να κλείνονται στο κουκούλι τους, λένε όσους δεν προσαρμόζονται στον βούρκο “τεμπέληδες”, “ρομαντικούς” και άλλα τέτοια όμορφα. Τέτοιοι άνθρωποι με αυτή την νοοτροπία μας οδήγησαν εδώ.

Γιατί όχι μόνο νιώθουν άνετα στον βούρκο, αλλά δεν θέλουν να βγεις κι εσύ από εκεί.

Οι μέρες είναι βροχερές και κρύες. Οι νύχτες παγωμένες. Το συμπέρασμα ένα: Ηττηθήκαμε. Φοβηθήκαμε. Οι συνέπειες φαίνονται. Όταν ένας ποδοσφαιριστής παίρνει περισσότερα χρήματα από έναν γιατρό ή έναν καθηγητή, καταλαβαίνεις με ποιες αξίες είναι χτισμένη αυτή η κοινωνία.

Πάντα λοιπόν ήταν το θέμα αξιακό, αισθητικό και ηθικό. Με λάθος αξίες, κακογουστιά, μετριότητα και μιζέρια, αλλά κυρίως με έναν απίστευτο ωχαδελφισμό και φιλοτομαρισμό, πως θα μπορούσαμε να έχουμε αντίθετα αποτελέσματα;

Όσοι τα λέγαμε, τα γράφαμε, τσακωνόμασταν γι’ αυτά, ίσως αισθανόμαστε δυο φορές λύπη. Όχι, δεν διεκδικώ βραβείο διορατικότητας. Απλά κουβαλάω μια πίκρα…

cSc

Shortlink: http://wp.me/p1eFQy-S5

Gallery | This entry was posted in Austerity, Society and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s