Ναι στον Popper

Κάποτε ένας καθηγητής μου στο φροντιστήριο που ανήκε στη γενιά του Πολυτεχνείου μου είχε πει αναφερόμενος στον εθνικοσοσιαλισμό, «ξέρεις δεν είναι και πολύ δύσκολο να τα ξαναδούμε όλα αυτά». Την εποχή εκείνη η Ελλάδα ζούσε στην σοσιαλιστική μέθη του Ανδρέα Παπανδρέου η δεξιά υποχωρούσε… Γενικά όλο το πολιτικό σκηνικό φορούσε τα «αριστερά» του ρούχα. Ήταν φυσικό λοιπόν να αναλογιστώ ότι αυτά που έλεγε ο καθηγητής μου ήταν λιγάκι «φευγάτα».

Σήμερα δυστυχώς δικαιώνεται. Όχι, ο λόγος δεν είναι περί ακροδεξιάς. Όχι δηλαδή μόνο. Αλλά για την ευκολία με την οποία πολλοί συμπολίτες μας δείχνουν πρόθυμοι να απαρνηθούν την ελευθερία τους, να απαρνηθούν δηλαδή, για να μιλήσουμε με πολιτικούς όρους, την αστική φιλελεύθερη δημοκρατία. Για την ευκολία τέλος πάντων με την οποία ανοίγουν τα αυτιά τους στις μουσικές της ακροδεξιάς – αλλά και της ακροαριστεράς – για να νιώσουν ασφαλείς ή τη σιγουριά ότι αύριο θα έχουν ένα κομμάτι ψωμί να φάνε.

Ένα κομμάτι ψωμί… Κι όμως όταν έχεις παιδί, όταν δεν μπορείς να του εξασφαλίσεις ούτε αυτό; Θεωρίες; Όχι. Το βλέπουμε να συμβαίνει καθημερινά. Το βλέπουν οι εκπαιδευτικοί: εικόνες από άλλες εποχές με παιδιά να λιποθυμούν στο προαύλιο ή στην τάξη από την πείνα. Λοιπόν τι κάνεις τότε; Δεν την αποχαιρετάς την ελευθερία;

Όχι δεν την αποχαιρετάς. Στη φυλακή μέσα, δεν λέω, ίσως βρεις ένα κομμάτι ψωμί. Αλλά όταν δεν είσαι ελεύθερος, η μπουκιά σου κάθεται στο λαιμό. Όταν σε περιτριγυρίζουν τέσσερις τοίχοι, δεν αναπνέεις, πνίγεσαι και μετά πεθαίνεις. Και οι ιδεολογικές φυλακές δεν είναι μόνο τούβλα. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Στενεύουν, στενεύουν, στενεύουν…

Το ξέρουμε αλλά επιλέγουμε να το ξεχνάμε: καμιά μεγάλη μάχη για την ανάπτυξη δεν κερδήθηκε έξω από τα πλαίσια της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας. Καμιά βασική ανάγκη δεν μετατράπηκε σε ευημερία και αργότερα σε πλούτο, συνολικά για την κοινωνία, εκτός δημοκρατίας.

Ας είμαστε λοιπόν προσεκτικοί. Δεν χρειάζεται να βαδίσουμε στα βήματα της Ευρώπης της δεκαετίας του ΄30 επειδή έχουν έλθει τα δύσκολα. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε το λάθος του εμφυλίου πολέμου, όταν η ελληνική κοινωνία στριμώχτηκε ανάμεσα σε δύο άκρα. Εμείς δεν ζημιωθήκαμε στο τέλος με τον εμφύλιο; Η οικονομίας μας δεν ζημιώθηκε; Η κοινωνία δεν έχασε; Τι καλό μας έκανε αυτό το στριμωξίδι;

Γι’ αυτό επιμένω: σε αυτήν την κρίση δεν επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Λέμε όχι στα άκρα, στηρίζουμε την αστική φιλελεύθερη δημοκρατία. Σε αυτή την κρίση, για να το πω σχηματικά, λέμε ναι στον Popper και τη Γαλλική επανάσταση. Όχι στον Rosenberg, τον Stalin, τον Lenin, τον Mussolini. Γιατί η λογική πρέπει να νικήσει που πάει παρέα με την ελευθερία κι όχι οι διάφοροι ακροδεξιοαριστεροί ιρασιοναλισμοί.

του Χρυσοβαλάντη Κωνσταντινίδη

*Ο Χρυσοβαλάντης Κωνσταντινίδης είναι Πολιτικός Επιστήμων.
________________________________________________________________
Shortlink: http://wp.me/p1eFQy-1Pw

Gallery | This entry was posted in Decadence, Fascism, Society and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s