Παιδική κακοποίηση

Ανοιχτή επιστολή στην Εισαγγελέα Ανηλίκων Θεσσαλονίκης κ. Μαρία Κωστίδου.

Κυρία Εισαγγελέα,

Στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» (Σάββατο, 26 Μαΐου 2012) δημοσιεύθηκε ένα κείμενο της γράφουσας με τίτλο «Κακοποίηση Ανηλίκου! Ε, και;». Ενα ζεύγος πρωτοδικών (η μητέρα δεν γνωρίζουμε αν ήταν συνεργός ή α-μέτοχη/συμμέτοχη) κακοποίησαν άγρια το 7χρονο αγοράκι τους και το έδιωξαν έξω από το σπίτι μέσα στη νύχτα. Οταν το βρήκε ύστερα από ώρες η Αστυνομία, το παιδάκι – με τα βάναυσα σημάδια της κακοποίησης ανάγλυφα στο σώμα του – διηγείται κλαίγοντας τι ακριβώς συνέβη.

Την υπόθεση αναλάβατε εσείς. Κι αφού την εξετάσατε, μαθαίνουμε ότι:

  1. Δεν πρέπει να αφαιρεθεί η επιμέλεια του παιδιού από τους γονείς.
  2. Μετά τη νοσηλεία του στο νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς, το παιδί να επιστρέψει στο σπίτι των βασανιστών του και να παρακολουθείται από παιδοψυχίατρο.
  3. Ο πατέρας αφέθηκε ελεύθερος, χωρίς να του ασκηθεί ποινική δίωξη, καθώς εμπίπτει σε ειδική δωσιδικία, λόγω της δικαστικής του ιδιότητας.
  4. Τα ονόματα των γονέων δεν δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα.

Τα σημεία 3 και 4 της ανοιχτής αυτής επιστολής δεν τα χρεώνει κανείς σε σας κυρία Εισαγγελέα… Αφού «έτσι είναι ο νόμος». Τα χρεώνει σαφώς στον νομοθέτη. Που ΚΑΙ προφυλάσσει τον βασανιστή από την κοινωνική κατακραυγή ΚΑΙ παρέχει στον δικαστικό ένα είδος ασυλίας για το βαρύτατο έγκλημα. Ολοι μας βέβαια, δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε αν όλοι εσείς οι δικαστικοί λειτουργοί έχετε πράξει το παραμικρό, όλα αυτά τα χρόνια, για να αρθεί αυτή η απαράδεκτη διάκριση. Πώς εσείς που υπηρετείτε τη Δικαιοσύνη, πώς εσείς – που αποφασίζετε αν εμείς οι κοινοί θνητοί είμαστε αθώοι ή ένοχοι – επιτρέπετε μια τέτοια ασυλία στον δικό σας τον κλάδο. Σε έναν κλάδο που δυνητικά θα έπρεπε – όχι μόνο να δείχνει, αλλά και να είναι «υπεράνω πάσης υποψίας»; Ξέρετε, τα περί γυναίκας του Καίσαρα, μη σας κουράζω…

Αυτό λοιπόν, αφορά το σύνολο των δικαστικών λειτουργών. Αφορά τις ηθικές τους αρχές, τα αξιακά τους συστήματα… Ας επικεντρώσουμε όμως και στην συγκεκριμένη περίπτωση που εσείς αναλάβατε.

Οποιος διαθέτει στοιχειώδη λογική, προσωπική ευαισθησία αλλά και κοινωνική ευαισθητοποίηση, προσπαθεί να κατανοήσει με ποιον γνώμονα αποφασίσατε την τύχη ενός 7χρονου θύματος μιας τόσο βάναυσης σωματικής και ψυχικής κακοποίησης (το να πετάξεις ένα μωρό παιδί μέσα στη μαύρη νύχτα έξω από το σπίτι, έρμαιο στον κάθε κίνδυνο – στα δικά μου κιτάπια είναι ανάλογου διαμετρήματος κακοποίηση). Με ποιον γνώμονα αποφασίσατε α) ότι δεν πρέπει να αφαιρέσετε τη γονική επιμέλεια και β) ότι το παιδί πρέπει να επιστρέψει στο κολαστήριό του. Θεωρούμε δεδομένο ότι αξιολογήσατε τα ευρήματα της ιατροδικαστικής έρευνας. Θεωρούμε δεδομένο ότι μελετήσατε προσεκτικά τις εκθέσεις που συνέταξαν οι ψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί στο νοσοκομείο. Και γι’ αυτό μοιάζει επιεικώς ακατανόητη η απόφασή σας.

Εντάξει, να παραδεχτούμε ότι η δημοσιοποίηση του ονόματος των βασανιστών συναδέλφων σας δεν ήταν στο χέρι σας. Εντάξει, να παραδεχτούμε ότι η δικαστική ασυλία δεν ήταν στο χέρι σας. Στο χέρι σας όμως ήταν η επιμέλεια του ανηλίκου. Στο χέρι σας ήταν επίσης η επιστροφή ή όχι του 7χρονου στον λάκκο των λεόντων. Κι ειλικρινά, δεν κατανοώ αυτή την απόφαση… Δεν μπορώ και δεν θέλω να την κατανοήσω…

Την περασμένη εβδομάδα «έσκασε» ένα νέο κρούσμα φρικαλέας κακοποίησης ενός 8χρονου ανάπηρου κοριτσιού στο Αγρίνιο. Εκεί τουλάχιστον, οι γονείς οδηγήθηκαν με χειροπέδες στη φυλακή. Δεν γύρισαν κύριοι στο σπίτι να πάρουν και το παιδί μαζί…

Κυρία Εισαγγελέα,

Θα αποφύγω πάσης φύσεως «λαϊκισμούς». Δεν με αφορά ποσώς – και δεν αφορά κανέναν μας – αν είστε μητέρα, αν έχετε παιδί/ά και πώς αισθάνεστε εσείς, σε προσωπικό επίπεδο, για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Θα ήταν όμως θεμελιώδες για όλους εμάς να κατανοήσουμε σε βάθος αυτή την υπόθεση. Οχι γιατί είναι η πρώτη… Ούτε γιατί θα είναι η τελευταία… Αλλά γιατί από κάπου, κάποτε πρέπει να αρχίσουμε… Από κάπου, κάποτε πρέπει να αντιδράσουμε… Από κάπου, κάποτε πρέπει να σταθούμε σαν κοινωνία δίπλα στα παιδιά αυτά. Η σιωπή μας είναι συμμετοχή, η συμμετοχή είναι συνέργεια, η συνέργεια είναι ενοχή…

Και κάποιοι από μας δεν είναι διατεθειμένοι να συνυπογράφουν εγκλήματα. Γιατί και η ανοχή – ενοχή είναι…

Περιμένοντας την απάντησή σας.

Της Ελενας Ακρίτα

__________________________________________________________

Shortlink: http://wp.me/p1eFQy-1wu

Gallery | This entry was posted in Crime, Life, Stories from the city and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 απαντήσεις στο Παιδική κακοποίηση

  1. Ο/Η Const4ntinos λέει:

    Το αρχικό άρθρο:

    Κακοποίηση ανηλίκου… Ε, και;
    Της Ελενας Ακρίτα
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 26 Μαΐου 2012

    Βράδυ, σε ένα σπίτι στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης… «Δι’ ασήμαντον αφορμήν» – (κάτι, λέει, για ένα παιχνιδάκι) ένας πατέρας ξυλοκοπεί άγρια το 7χρονο αγοράκι του και το διώχνει από το σπίτι. Για όσους δεν πιστεύουν αυτό που διαβάζουν, επαναλαμβάνω: Ενας πατέρας πρώτα σαπίζει το παιδάκι του στο ξύλο και μετά το πετάει έξω από το σπίτι μέσα στη μαύρη νύχτα με την συνενοχή – συναίνεση της μάνας.
    Το 7χρονο πλανιέται, οι ώρες περνάνε και τότε – μόνο τότε – οι «γονείς» αποφασίζουν να καλέσουν την Αστυνομία. Υστερα από έρευνα, το βρίσκουν να πλανιέται έντρομο πολλά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι. Σε άθλια κατάσταση, διηγείται κλαίγοντας τα γεγονότα. Το εξετάζουν. Το κορμάκι του, γεμάτο από σημάδια, μώλωπες, ξύλο, μπουνιές, γροθιές, διηγείται κι αυτό τη δική του ιστορία…
    Ο πατέρας οδηγείται στην Εισαγγελία Θεσσαλονίκης. Στην ανάκριση ομολογεί και παραδέχεται τη φρικαλέα πράξη του. Σχηματίζεται δικογραφία, αποστέλλεται στην Εισαγγελία Εφετών και…
    … και, εδώ λογικά, η επόμενη φράση θα έπρεπε να είναι «προφυλακίζεται και αναμένεται η εκδίκαση της υπόθεσης». Λογικά. Με την πιο κοινή, με την πιο στοιχειώδη λογική. Κι όμως… Η επόμενη φράση είναι: «ΚΑΙ ΑΦΗΝΕΤΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ». Αφού ομολογήσει, δηλαδή την κακοποίηση, πάει σπιτάκι του. Γιατί; Γιατί, λόγω της ιδιότητάς του εμπίπτει σε ειδική δωσιδικία…
    Σε απλά ελληνικά, το κτήνος αυτό είναι δικαστικός. Πρωτοδίκης. Το ίδιο και η μάνα. Η επαγγελματική ιδιότητα και των δύο προβλέπει ασυλία για το έγκλημα που διαπράξανε. Τόσο απλό!
    Και το κερασάκι; Η εισαγγελέας Ανηλίκων έκρινε ότι – με την προϋπόθεση ότι το παιδί θα παρακολουθείται από παιδοψυχίατρο – μπορεί να ξαναγυρίσει στο σπίτι. Ναι, στο ίδιο ακριβώς σπίτι όπου το χτύπαγαν αλύπητα, στο ίδιο ακριβώς σπίτι απ’ το οποίο το διώξανε μες στη νύχτα. Τώρα που μιλάμε, λοιπόν, το παιδί είναι σπίτι κι οι γονείς στην έδρα να δικάζουν εσένα κι εμένα. Κι όχι μόνο φύγανε κύριοι, αλλά κανείς ΦΥΣΙΚΑ δεν έμαθε τα ονόματά τους. Κανένα στοιχείο δεν δημοσιοποιήθηκε, οι βασανιστές κυκλοφορούν ανάμεσά μας και το 7χρονο θύμα βρίσκεται και πάλι στα χέρια τους.
    Αν προσπαθήσεις να μπεις έστω και για λίγο στην ψυχολογία ενός κακοποιημένου παιδιού, τρελαίνεσαι. Ο φόβος, ο τρόμος, η μοναξιά, η πεποίθηση ότι φταις εσύ, η βεβαιότητα ότι άξιζες την τιμωρία. Και πάνω απ’ όλα, η αίσθηση ότι δεν έχεις πουθενά να στραφείς… Δεν έχεις κανέναν να μιλήσεις… Δεν μπορεί κανείς να σε βοηθήσει… Από το νηπιαγωγείο μέχρι το λύκειο, καμία πρόβλεψη, καμία στήριξη για τα κακοποιημένα παιδιά. Δεν υπάρχει κανένας να τους πει «αν συμβαίνει κάτι, οτιδήποτε, έλα να μου μιλήσεις, χωρίς να φοβηθείς. Εγώ θα σε βοηθήσω. Εγώ είμαι εδώ για σένα!». Γι’ αυτό, όσο όλοι εμείς κυκλοφορούμε, πάμε στις δουλειές μας, γυρίζουμε σπίτι μας, βάζουμε την τηλεόραση, ένα σκοτεινό έγκλημα μπορεί να διαπράττεται στη διπλανή πόρτα. Αλλά ο ήχος της τηλεόρασης είναι δυνατός. Και πνίγει την κραυγή!
    Τον Μάιο του 1998, στα πλαίσια του Συμποσίου Ευρωπαϊκού Δικτύου για τα Παιδιά με τη φωνή των ίδιων των παιδιών, συντάσσεται το παρακάτω κείμενο:
    «Είμαστε παιδιά και νέοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Απαιτούμε από την ΕΕ να ακούσει με προσοχή τις φωνές των 90 εκατ. παιδιών και νέων κάτω στων 18 ετών. Κάθε παιδί πρέπει να είναι υποκείμενο σεβασμού και προσοχής… Στην Ευρωπαϊκή Ενωση τα δικαιώματα των παιδιών για προστασία από κακοποίηση, βία, έγκλημα, εκμετάλλευση δεν εξασφαλίζονται.
    Προτρέπουμε τους πολιτικούς και τους υπεύθυνους για την πολιτική στην Ευρώπη και σε κάθε χώρα μέλος να λάβουν μέτρα για την προώθηση και προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών και για την αντιμετώπισή μας με ισοτιμία και σεβασμό».
    Αυτό λένε τα παιδιά… Αλλά οι «μεγάλοι» λένε άλλα. Με συνένοχο μια μαλθακή κοινωνία, οι «μεγάλοι» συνεργούν ή σιωπούν. Κι ας ξέρουν πως η σιωπή είναι έγκλημα: Οταν γνωρίζω ότι ένα παιδί κακοποιείται και δεν το καταγγέλλω για να μην «μπλέξω», είναι σαν να το κακοποιώ εγώ ο ίδιος!
    Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει τι λένε οι νόμοι. Ενα ξέρω κι ένα με νοιάζει: Σε κάθε κρούσμα παιδικής κακοποίησης πρέπει να δημοσιοποιούνται ΠΑΝΤΑ τα στοιχεία των γονιών. Αδιάφορο αν είναι δικαστής ή χασάπης, φτωχός ή πλούσιος, λούμπεν ή μεγαλοαστός. Θέλω όνομα, θέλω διεύθυνση, θέλω τη φάτσα τους στη φωτογραφία. Κι απαιτώ – ναι, απαιτώ – να μας δοθεί μια απάντηση: Ποια ασυλία κατά τον νομοθέτη επιτρέπει στον οποιονδήποτε εγκληματία να χτυπάει αλύπητα ένα αβοήθητο παιδάκι; Που ακόμα κι αν τα τραύματα στο κορμάκι επουλωθούν, της ψυχής τα τραύματα θα τα σέρνει μια ζωή σαν αλυσίδα στο πόδι.
    Ζητώ συγγνώμη για την φόρτιση, αλλά το συγκεκριμένο θέμα πέρασε στα ψιλά με τον χαμό στα πολιτικά. Κι αυτά τα ψιλά βολεύουν. Και το σκοτάδι εκτρέφει την κτηνωδία… Και το έγκλημα συνεχίζεται… Χωρίς τιμωρία!

    Μου αρέσει!

  2. Παράθεμα: Η σιωπή στην παιδική κακοποίηση | Const4ntino's Free Zone

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s