Κανονικά

Στα επόμενα χρόνια, τα δύσκολα, τα ενδιαφέροντα, θ’ ακούσετε πολλά ψέμματα. Για μένα, για κείνον, για τον δίπλα, για τον εαυτό σας -κυρίως γι’ αυτόν. Θα σας πλασάρουν φόβους δικούς τους για δικούς σας, κι ό,τι σας προτείνουν θα είναι για τη δική σας ασφάλεια. Αν χρειαστεί να περιορίσουν τη δημοκρατία είναι γιατί αυτό πρέπει να γίνει για να προασπιστεί η κοινωνική ομαλότητα. Αντισταθείτε.

Photo: evcrimmi/Flickr

Photo: evcrimmi/Flickr

Δίπλα στα φθηνά θεάματα που μας προσφέρονται αφειδώς και μας κοινοποιούνται με όλους τους πιθανούς τρόπους, κυρίως υπό τη μορφή είδησης, δημιουργείται ένας μύθος αλλά και μια πραγματικότητα: ο μύθος του “εκεί έξω” και η πραγματικότητα του “εδώ και του τώρα”. Στην πραγματικότητα του “εδώ” κυριαρχεί ο νόμος της κανονικότητας: “εδώ”, όλα πρέπει να είναι κανονικά. Η ζωή, το σπίτι, η οικογένεια, η πατρίδα, ο φίλος, η γυναίκα, ο άνδρας, ο ξένος, οφείλουν να είναι κανονικοί, να αποτελούν το υπόβαθρο ή τον θεατή στον οποίο θα πλασάρεται το θέαμα. Το θέαμα είναι πολλές φορές κούφιο αληθινού περιεχομένου, όμως η μοντέρνα τέχνη του κρύβει συνήθως ξεκάθαρες προθέσεις. Ό,τι αίσθηση και να δημιουργεί, είναι σαφές πως αποσκοπεί στο να σ’ αφήσει στο τέλος με την ελπίδα, την ευχαρίστηση και την προσευχή του Κανονικού: “Μακάρι όλα να είναι, ή αν δεν είναι τότε να γίνουν και να παραμείνουν κανονικά. Τότε θα είμαι ευτυχής”. Κανονικέ άνθρωπε, δεν πιστεύεις πως αν σκοπός της ανθρωπότητας ήταν να είμαστε ευτυχισμένοι, τότε θα ήμασταν; Δεν πιστεύεις πως η άγνοια είναι καλύτερος συμβουλάτορας ευτυχίας από τη γνώση;

Το άλμα που πρέπει να κάνει κάποιος, είναι να αναζητήσει την πραγματικότητα του εκεί έξω με όσο το δυνατόν πιο διαυγές βλέμμα. Δεν πρόκειται για επιστήμη. Πρόκειται για ένα άνοιγμα του «εγώ» στο ευάλωτο θέρετρο που διαμορφώνονται τα υπόλοιπα εγώ. Για να γίνει αυτό, δεν είναι απαραίτητη -σε καμία περίπτωση απαραίτητη- κάποια βαθύτερη συνείδηση του “εγώ”: δεν χρειάζεται περισσότερη αυτογνωσία από αυτή που αντέχει ο καθένας. Κλειδί στο «εγώ» είναι το «εμείς». Κι όταν το εμπεδώσουμε αυτό το εμείς, τότε θα κατανοήσουμε ίσως καλύτερα, πως όταν ένας μας δίνεται βορά για θέαμα προς τέρψη όλων αυτών των εγώ που ακολουθούν τις χαοτικές τους πορείες εκεί έξω, τότε πρόκειται για ένα κομμάτι του εαυτού μας που διαπομπεύεται, που χάνει κάτι από την αλήθεια του, και που πέφτει στη λούπα του κανονικού. Πρόκειται για ένα “εγώ” που τάσσεται σ’ έναν όχλο, ο οποίος δεν γνωρίζει ποιος τον επιβουλεύεται και ποιος τον κυβερνάει και συνήθως πιστεύει πως δεν έχει λόγο να γνωρίζει. Και για το λόγο αυτό, πρόκειται για κείνο το κομμάτι του εαυτού μας που θα έπρεπε να απαλείψουμε αν θέλουμε να πάμε μπροστά ένα βήμα.

του Κώστα Κασκαβέλη
________________________________________________________________
Shortlink: http://wp.me/p1eFQy-2eE

Gallery | This entry was posted in Society and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s