Stultorum infinitus est numerus*

*Το πλήθος των ηλιθίων είναι άπειρο
(Λατινικό ρητό)

Η ανομοιότητα που υπάρχει, σχετικά με την αντίληψη ότι κάποιος αποτελεί ανώτερο είδος, είναι το πρίσμα της ανατροφής που έδωσε σε αυτόν το περιβάλλον του κι όχι η φύση. Αντίθετα, η ηλιθιότητα είναι ένα κοινό και εμφανές χαρακτηριστικό με το οποίο προικίζει η φύση απλόχερα το ανθρώπινο γένος σε όλες τις εποχές.

EvolutionΗ φαινομενική διάκριση κάποιων έμβιων όντων ορίζεται φυσικά στο ζωικό βασίλειο από καταβολής κόσμου και εξαιτίας της αναγκαστικής συνύπαρξης άλογων μεταξύ τους ειδών. Υιοθετώντας την υπεροχή αυτή οι εξελισσόμενοι εχέφρονες άνθρωποι, όταν αντίκρισαν το φως του ήλιου, κατάφεραν να κάνουν πιο έντονο το χάσμα μεταξύ τους, ενώ ο παράγοντας ηλιθιότητα αποτέλεσε το εργαλείο μεγέθυνσης αυτού του κενού. Αντί να είναι ένα αυτοτελές σφάλμα, που συνέβη απλώς μία φορά και μετά τελείωσε, η επικράτηση του αυτοαποκαλούμενου ανώτερου αποτελεί μια ανυπόστατη ψευδαίσθηση, που κληροδοτείται αιωνίως στις οργανωμένες κοινωνίες σαν ιός.

Ωστόσο, κανείς δεν περίμενε την απόκοσμη έχθρα, που δημιουργείται ανάμεσα στο σοφό ανθρώπινο ον και στα μέλη της ομάδας του, χωρίς μάλιστα να μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά μέσα στον ασφυκτικά περιορισμένο κόσμο.

Αν και η λεγόμενη κοινή γνώμη καταδικάζει την ωμή βία, βλέπουμε καθημερινά εκφράσεις της, που ξεπηδούν από το πουθενά με ανόητη ζωώδη αφορμή. Συμβαίνουν παράλογες, μη αναστρέψιμες πράξεις, χωρίς να υπολογίζονται οι συνέπειές τους, ενώ ταυτόχρονα αρχίζουν να εκλείπουν οι ελάχιστοι νευρώνες λογικής αντίδρασης που απέμειναν. Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε την έμμεση βία την οποία ζούμε καθημερινά καθώς και την ακούσια συμμετοχή μας σε αυτήν.

Οι ορδές αφελών είναι που δεν μπορούν να αντιληφθούν την ειρηνική συμβίωση. Η αντίθετη από τη δική τους άποψη δεν καταπολεμάται με την κατάπτυστη βία αλλά με έναν υγιή και ώριμο διάλογο που επιφέρει και γόνιμους καρπούς.

Η καταφανής διαφορετικότητα υπάρχει για να τονίζει τα κοινά στοιχεία και για να στήνει γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ όλων, ώστε να βρεθεί η αρμονία και η ισορροπία του κοινωνικού συνόλου. Η ετερογένεια, ως αρνητική θέαση του άλλου, και οι διαχωριστικές γραμμές αποτελούν ένα επίκτητο γνώρισμα συγκεντρωτικών κοινωνιών, με μόνο στόχο τον υπερτονισμό των δογματικών απόψεων.

Η επιλεκτική εσωστρέφεια -συνήθως πλασματική- εντείνει το μίσος και οι κοινοί δεσμοί γίνονται τα στενά και ασφυκτικά όρια, όπου μηρυκάζουν με φαιδρότητα τη συνέχεια των χαρακτηριστικών του υπέρτατου είδους. Καταδικάζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, εξαιτίας της ανύπαρκτης ομοιομορφίας, και δεν του επιτρέπουμε να γνωρίσει τα πραγματικά του ανυπέρβλητα όρια. Επικίνδυνες αντιλήψεις που καταφέρνουν μόνο να τροφοδοτούν ένα άσβεστο και παράλογο μίσος. Απλώς μία ψευδαίσθηση, ότι κάποιος υπερισχύει απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό.

Δυστυχώς, η ηλιθιότητα είναι άπειρη στο μετρήσιμο ανθρώπινο γένος. Ο τρόπος με τον οποίο αντανακλάται χαρακτηρίζεται από τις εκάστοτε συνθήκες. Παρά το γεγονός ότι τρέχουμε τεχνολογικά, εντούτοις οπισθοδρομούμε νοητικά σε ανώριμα μονοπάτια. Από την ησιόδεια εποχή του χαλκού μπορούμε πολύ εύκολα να υποπέσουμε σε αυτή του σιδήρου. Το δύσκολο είναι να ανέλθουμε στην εποχή του χρυσού.

του Μιχάλη Γκουγκουλίδη
__________________________________________________________
Shortlink: http://wp.me/p1eFQy-2q0

Gallery | This entry was posted in Decadence, Discriminations, Society and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s