Η φωνή

Μπαίνοντας στη δημόσια υπηρεσία ακούς μια γυναικεία φωνή να τσιρίζει: «Πόρτααααα…». Η «πόρτα» βρίσκεται στα τρία μέτρα! Η «φωνή» αποτελεί ιδιοκτησία μιας μισοξαπλωμένης ύπαρξης που «ελέγχει» την είσοδο. Οι εισερχόμενοι προσπερνούν ασυγκίνητοι. Προφανώς, όσο η «φωνή» αγνοεί τον κανόνα (ου τσιρίξεις στους τεθλιμμένους κατά την καταβολή φόρων), άλλο τόσο παραμελούν κι εκείνοι το δικαίωμά τους στη διαμαρτυρία. «Τι να μπλέκεις, καημένε, με ανόητους», θα λένε από μέσα τους, επιτρέποντας, έτσι, σε μια είσοδο δημόσιου κτιρίου, μια μισοξαπλωμένη υπάλληλο και μια τσιριχτή φωνή να μετατραπούν σε μικρογραφία της αποσυντονισμένης κοινωνίας μας, όπως τη βιώνουμε καθημερινά, σ’ όλες της τις διαστάσεις. Μιας κοινωνίας που παραπαίει μπροστά σε όγκους προβλημάτων, αδυνατώντας, πλέον, να ετυμολογήσει το άδοξο παρόν από το ένδοξο παρελθόν της. Και παίζοντας κρυφτούλι με τη χρεοκοπία, βάλθηκε να υπονομεύσει το μόνο άσπιλο που της απόμεινε: Το μέλλον των παιδιών της!

Photo: ruafun12/Flickr

Photo: ruafun12/Flickr

«Πόρταααααα…», επιμένει η μισοξαπλωμένη «θυρωρός» κι η περιέργειά μου είναι μεγάλη για το πώς μπορεί κανείς να τσιρίζει σ’ αυτή τη χαλαρωτική στάση. Πόσο στραβά πήραμε τη ζωή μας, αντιλαμβανόμαστε τελευταία, εν μέσω κοινωνικο – οικονομικής κρίσης, ολοένα και περισσότερο: Είμαστε μέλη μιας κοινωνίας που δεν διστάζει να θυσιάσει, στο βωμό της καταπάτησης δυο τετραγωνικών μέτρων δρόμου, μια ανθρώπινη σχέση με τον γείτονα, προτιμώντας να σκυλοβρίζεται παρά να παίζει μπιρίμπα μαζί του. Φύλλα αποξενωμένων είμαστε, με κύρια ψυχαγωγία τα τούρκικα σίριαλ και την επίσκεψη πολυκαταστημάτων. Όπου η έννοια του πολιτισμού μας διέπεται, συνήθως, από προσποιητή ευθυμία, οχλαγωγή και ξεκουρδισμένη συνοχή πνεύματος. Αν ποτέ υπήρξε.

«Πόρτααααα…»! Η φωνή δοκιμάζει τα όρια αντοχής όσων προσπαθούν να εξυπηρετηθούν σε κάποιο γραφείο, αλλά και όσων εργάζονται πίσω από μια απέραντη γυψοσανίδα διαιρεμένη σε τεταρτημόρια. Πόση ενέργεια μπορεί, άραγε, να ελευθερώσει η κρυμμένη αποφασιστικότητα του νεοέλληνα; Μήπως αυτή η ενέργεια θα μπορούσε να δώσει λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ή αιχμαλωτίστηκε για πάντα από το σύστημα; Κι αυτή, μαζί με τόσες άλλες;

Πόρτααα, μια πόρτα, βρε παιδιά, έστω, ένα παράθυρο στη γνώση! Ξύνουμε τον αμίαντο από τα σχολεία προσποιούμενοι τους θορυβημένους, ενώ, στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε παρά ελάχιστα γι’ αυτόν. Γιατί αν γνωρίζαμε περισσότερα, θα τσιρίζαμε ασταμάτητα. Ο αμίαντος παραμένει η κύρια καρκινογόνος τοξίνη στη ζωή μας. Αμιαντούχα προϊόντα εξακολουθούν να προξενούν έναν άνευ προηγουμένου αριθμό θανάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η εισπνοή ινών αμιάντου είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για τον ανθρώπινο οργανισμό και συνδέεται άμεσα με τον βρογχικό καρκίνο! Χιλιάδες άνθρωποι αναμένεται να πεθάνουν εξαιτίας προϊόντων αμιάντου όπως τα φρένα (τακάκια) και οι δίσκοι των φρένων στα αυτοκίνητα. Προσπάθησα, αλίμονο, να το εξηγήσω στον γείτονα, μια και συνηθίζει να πλένει το αυτοκίνητό του μπροστά στο σπίτι. «Τα φρένα», του είπα, «περιέχουν ίνες αμιάντου, τις οποίες εμείς και τα παιδιά μας πατάμε, εισπνέουμε, μεταφέρουμε στο σπίτι και  ξαναεισπνέουμε!». Στην αρχή, κοιτούσε άφωνος. Μετά, με ρώτησε ειρωνικά αν ήθελα να μου στρώσει και κανένα χαλί για να μη λερώνω τα παπούτσια μου! Τότε κατάλαβα πόσο στοιχειοθετημένη είναι η κρίση που περνάμε…

Δεκάδες «άχρηστες» ειδικότητες προσπαθεί να καταργήσει το σχέδιο «Αθηνά». Τι τις θέλαμε κι εμείς τόσες ειδικότητες; «Ευτυχιστές» έπρεπε να σπουδάζουμε. Μια και τελευταία δεν βλέπω και πολλούς ευτυχισμένους γύρω μου. Ούτε τη λέξη «ευτυχία» ακούω, πια. Ποιος να ευχηθεί σε ποιον, εδώ που τα λέμε, «ευτυχία»; Γι’ αυτό και μια σύγχρονη ειδικότητα σπουδών στην αλλοδαπή αφορά την Επιστήμη της Ευτυχίας! Είναι, άραγε, αυτή η επιστήμη του μέλλοντος; Είναι αυτή η επιστήμη που θα μας διδάξει την καλή γειτνίαση και θα μας βάλει να παίξουμε μπιρίμπα με τον ξινό μας γείτονα;

Πόρτααααα, κλείστε καμιά πόρτα, βρε παιδιά, μην ξεπορτίσουν κι άλλες λέξεις σαν την καλή, παλιά ευτυχία…

του Νίκου Κιούρτη

*Ο Νίκος Κιούρτης είναι γλωσσολόγος Μ.Α. και αρχισυντάκτης μιας ηλεκτρονικής εφημερίδας του ΤΕΙ Καβάλας.
__________________________________________________________
Shortlink: http://wp.me/p1eFQy-2ka

Gallery | This entry was posted in Life, Society, Stories from the city and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Μία απάντηση στο Η φωνή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s